Mijn eerste stappen in Aware Parenting (en waarom ik me zo verloren voelde)

Vandaag neem ik je graag mee naar het begin. Mijn begin. Mijn eerste stappen in de wereld van Aware Parenting.

En eerlijk? Die liepen helemaal niet van een leien dakje. Net daarom wil ik dit met je delen. Omdat ik weet hoe verwarrend het kan zijn.Hoeveel ruis er is. Adviezen. Theoretische inzichten. Kritiek. En dat je soms écht het bos door de bomen niet meer ziet.

Zo was het ook bij mij.Ik was moe. Twee jonge kinderen. Een praktijk die ik opnieuw aan het opstarten was. En mijn jongste… huilde zoveel.Leek ongelukkig. Sliep mini-blokjes. Kwam voortdurend drinken. Alles aan hem leek af te wijken van ‘de norm’.

En dat was moeilijk voor mij. Want ik hield van controle. Van ritme. Van voorspelbaarheid. En daar was niets van terug te vinden bij mijn jongste zoontje.

Ik begon te vergelijken met mijn oudste. Want die sliep al zo lang. Die deed dutjes. Die at op gezette tijden. Maar dat vergelijken hielp me niet. Ik was onzeker. Zo onzeker.

Ik wilde het goed doen. Zo graag.En dan kreeg ik vaak het advies: “Volg je gevoel.”Maar welk gevoel? Er waren zóveel stemmen in mijn hoofd,dat ik de mijne niet meer kon horen.

Tot een vriendin me vertelde over Aware Parenting. Ik weet nog dat ik dacht:“Ja… natuurlijk.”

Natuurlijk gaat het over hechting. Natuurlijk hebben kinderen basisnoden.Natuurlijk hebben ze een manier nodig om gevoelens te uiten. Huilen, razen...Ja, natuurlijk.

Het klonk allemaal zo logisch. Zo natuurlijk. Maar tegelijk voelde het revolutionair.

En ook moeilijk. Want ik bleef kijken door die oude bril van controle. Als ik deze techniek nu toepas… dan verandert dat gedrag, toch?

Ik was er nog niet klaar voor om echt nieuwsgierig te zijn naar wat eronder lag. Om te luisteren naar de tranen. Om écht aanwezig te zijn bij hun pijn.

Ik kan er nog steeds van schrikken als ik de berichtjes terugleesdie ik toen stuurde naar die ene vriendin. Een vriendin die ik nauwelijks kende, maar die iets wist over Aware Parenting.

Ik was psycholoog. Psychotherapeut. Maar ik had zó weinig besef van hechting. Van hoe die ontstaat. Van wat baby’s écht nodig hebben.

Ik zat zó vast in het idee dat huilen manipulatief was. Dat ze iets moesten leren.Maar baby’s hoeven niks te leren. Ze moeten zich veilig kunnen voelen.Huilen is communicatie. Dat weet ik nu. Maar toen? Toen kon dat gewoon nog niet binnenkomen.

Ik had al jaren zelf niet meer gehuild. Ik zette mezelf altijd op de laatste plaats.Ik had geen verbinding met mijn eigen gevoelens. Hoe kon ik dan echt nabij zijn bij die van hen?

Mijn lichaam reageerde op elk gehuil met alarm:Gevaar. Doe iets. Fix dit.

Het eerste boek dat ik las, was De taal van huilen. Omdat ik ervan overtuigd was dat mijn oudste een huilbaby was. En mijn tweede… dat zou weer zo zijn. Maar dat ging ik niet laten gebeuren, dacht ik.

Dus ik focuste me op het huilen. Op het ontladen. Maar ik miste de kern. Want Aware Parenting gaat niet enkel over huilen. Het gaat over verbinding. Veiligheid.Altijd eerst checken op onmiddellijke noden. Altijd eerst: nabijheid, liefdevolle aandacht.

Hoeveel baby's daarvan nodig hebben.Hoeveel wíj daarvan nodig hebben. En hoe vaak we op dat vlak verhongeren.

Ik kan nu zien hoe weinig ik kon geven. Omdat ik mezelf zo weinig gaf.

En dat is precies waarom ik Mama’s in Unity heb gecreëerd. Omdat ik weet hoe het voelt als je moe bent. Overweldigd. Verward. Als er geen ruimte meer is om te lezen, te leren, te groeien.Hoe transformerend iets ook is – soms heb je de capaciteit gewoon niet meer.

Dan heb je geen cursus nodig.Je hebt een plek nodig.Een veilige plek om te landen. Om te zijn.

Daarom is Mama’s in Unity geen extra to-do. Maar een plek waar je op elk moment welkom bent. In je pyjama. Vanuit je bed. Met of zonder kind. Met of zonder camera.

Een plek waar je mag delen. Waar je niks hoeft. Waar nooit iets te veel is. Waar je mag crashen. Zodat je weer kunt opstaan.

Ik had toen één vriendin. En zij deed haar best. Maar ze kon me niet geven wat ik écht nodig had.

Het was geen theorie die ik miste. Ik miste verbinding. Een plek.

Een veilige ruimte voor mijn eigen tranen.

En dat is nu de kracht van Mama’s in Unity.Die mix van mama’s die net beginnen,en mama’s die al iets verder staan.Dat maakt het verschil.

Want groei hoeft niet traag te gaan.Als je een plek hebt om te delen, om te oefenen, om te voelen...dan gebeurt het vaak vanzelf.

Ik zie het elke dag bij de vrouwen die ik begeleid.De shifts.De sprongen.De zachtheid die terugkomt.

En ik weet: dat was wat ík nodig had toen. Niet nog een boek. Maar een plek waar ik even mocht landen.

Dus als je dit herkent? Weet dan:

Je doet wat je kan met wat je hebt. En dat is meer dan genoeg.

Neem jezelf niets kwalijk voor wat je deed of niet deed,toen je nog niet wist wat je nu weet.

Er is altijd herstel mogelijk.

Ik stuur je liefde.

En weet: je bent welkom bij mamas in unity