Rust komt niet na “nog even dit”…

Ken je dat?

Dat je denkt: ik wou dat ik gewoon even zou kunnen rusten nu… maar dat gaat niet.

Wat zou toch leuk zijn als…

De kinderen ouder zijn…,

dan…

dan gaat het allemaal gemakkelijker gaan. Dan kunnen ze beter spreken, dan gaan ze rustiger zijn, dan gaat er meer rust komen, dan kunnen ze meer helpen. Dan kan ik eindelijk even zitten.

Zo… later.

Niet nu. Later.

Er komt een dag dat ik in de zon kan zitten en gewoon kan zijn. Maar nu… nu heb ik honderdduizend dingen te doen. Ik heb daar allemaal geen tijd voor. Dat gaat niet. Dat kan niet.

Ik heb daar geen tijd voor.

En misschien is dat net de omgekeerde wereld.

Misschien is het net doordat we zo aan het rennen zijn in dat hamsterrad, dat we niet rustig even kunnen voelen wat belangrijk is. Dat we geen keuzes maken, maar dat we alles maar doen. Dat we vanuit de automatismen van “ik moet” en “ik heb geen keuze” blijven voortgaan, als een hamstertje in een wieltje. Maar niet vooruit geraken.

Misschien zit het net in even alles op stop zetten.

Door kleine momenten voor onszelf te creëren. Om te reflecteren. Om te voelen.

Wat is er nu voor mij echt belangrijk?

Niet voor een ander. Niet voor de verwachtingen van een ander. Niet vanuit angst om anderen niet teleur te stellen.

Maar… wat voelt juist voor mij?

Wat is er echt belangrijk voor mij, voor mijn gezin?

Misschien komt van daaruit wel helderheid.

Misschien zijn er wel dingen die je anders kunt doen, die ruimte gaan creëren. Misschien voel je meer energie nadat je hebt gerust, waardoor de andere dingen sneller gaan. Dat je ze niet meer uitstelt. Dat je niet blijft twijfelen, maar dat je gewoon weet: het is duidelijk. Ik maak die beslissing. En klaar.

Misschien win je net tijd met stilvallen.

Misschien is vertragen net hetgeen wat je nodig hebt om te kunnen versnellen.

Velen van ons blijven maar doorgaan. Blijven maar pushen. Omdat er honderdduizend dingen zijn. En I get it… want het is ook zo.

Er wordt ongelooflijk veel verwacht. Van moeders. Vanuit de maatschappij. Vanuit wat we gezien hebben. Vanuit wat er ons voorgeleefd is. Vanuit ons werk. Vanuit social media. Vanuit films die we zien. Vanuit hoe het leven eruit “zou moeten” zien.

I get it.

Maar…

wat wil jij?

Wat wil jij echt?

En geloof je dat dat mogelijk is?

Of gun je jezelf niet wat je nodig hebt omdat je niet gelooft dat het mogelijk is?

Zolang je blijft rennen, blijf je in fight, flight. In een toestand van je zenuwstelsel waarin je niet rustig nadenkt. Waarin je gewoon in actie zit. In beweging. In survival.

Door even die momenten te nemen voor jezelf, om te vertragen, om te voelen, om te zakken… geef je al het feedbacksignaal naar je lichaam: het is oké. Ik ben veilig.

En dat alleen al kan zo’n verschil maken.

We blijven maar doen omdat we hopen dat we ons dan beter gaan voelen. Als deze af is, dan ga ik kunnen rusten. Als ik deze heb gedaan, dan ben ik tevreden. Oh… nog eerst even dit.

Maar het komt niet, hè.

Heb je dat al gemerkt?

Dat gevoel waar je zo naar uitkijkt… die geruststelling, die voldoening, die ontspanning, die rust… die komt niet na “nog even”.

Die komt na een keuze.

En ik geloof echt dat het niet is dat we het niet willen.

Maar het is zoals Albert Einstein zegt: hetzelfde blijven doen en een ander resultaat verwachten is de definitie van waanzin.

Dus dat is mijn vraag.

Ik weet dat je het wil.

Maar… ben je ook bereid om iets radicaal anders te gaan doen?

Zoals vertragen en voelen. Zoals echt tijd en ruimte voor jezelf te maken.

Een bijzonder ding dat ik merk bij de vrouwen die bij mij in mijn traject zitten, is dat ze in het begin vaak denken: “oh, maar dat is zo veel…”

Je hebt die sessies, je hebt heel dat online aanbod, en dan heb je nog Mama’s in Unity… Hoe moet ik dat er nog allemaal bij doen?

Maar…

you’re missing the point.

Door deze ruimte voor jezelf te creëren, ga je net voelen dat je niet meer leeft vanuit push. Vanuit die trek- en sleurenergie. Vanuit “ik moet”. Vanuit blijven puzzelen.

Je mag landen.

En er komt ruimte.

Je gaat je lichter voelen. Dingen gaan meer stromen. Je gaat meer energie hebben. Het wordt helderder wat je wil. Dus je verspilt minder energie aan twijfelen. Dingen die blijven hangen, daar herstel je sneller van.

Het gaat je tijd besparen.

Het is een beetje zoals pijlen afvuren op een doel zonder te mikken. Je pakt snel een pijl, nog een pijl, nog een pijl… Je bent maar aan het schieten. Snel, snel, snel.

Maar je raakt je doel niet.

Het is net belangrijk dat je de tijd neemt om te focussen. Om je energie te richten. Dat je heel goed weet wat je wil en in welke richting je uit wil gaan. Dat die spanning mag opbouwen.

En dan…

is er nog maar één ding te doen:

loslaten.

En dan ga je zien dat je met veel minder energie veel sneller je doel raakt.

Dus al lijkt het alsof het “meer werk” is…

Volgens mij is het exact dat wat ervoor zorgt dat alles anders begint te voelen.