Linde Lambrechts

Ken je dat? Dat je denkt: ik wou dat ik gewoon even zou kunnen rusten nu… maar dat gaat niet. Wat zou toch leuk zijn als… De kinderen ouder zijn…, dan… dan gaat het allemaal gemakkelijker gaan. Dan kunnen ze beter spreken, dan gaan ze rustiger zijn, dan gaat er meer rust komen, dan kunnen ze meer helpen. Dan kan ik eindelijk even zitten. Zo… later. Niet nu. Later. Er komt een dag dat ik in de zon kan zitten en gewoon kan zijn. Maar nu… nu heb ik honderdduizend dingen te doen. Ik heb daar...

De laatste tijd zie ik steeds vaker berichten verschijnen waarin gesteld wordt dat ontladend huilen niet helend is, dat het zelfs schadelijk zou zijn en dat we kinderen daar niet in mogen laten. En ergens snap ik dat. Echt. Want wat vaak onder die term gebeurt, is ook helemaal niet wat ermee bedoeld wordt. Een kind laten huilen, afstand nemen, wachten tot het stopt… nee, dat is geen ontladen. Dus ja, als dat is wat je bedoelt, dan snap ik dat je zegt: dit klopt niet. Maar dat is niet waar ik...

De helft van mijn brein sliep nog. Mijn maag brulde om ontbijt. En mijn zoon verkondigde: “Ik ga niet naar school vandaag.” Ik ademde diep in en uit. En zag de uitnodiging voor mij. Dit is zo’n moment dat snel kon escaleren. Waar ik stress kon ervaren en in een kramp kon schieten. Waar ik een strijd kon aangaan waar er eigenlijk helemaal geen strijd was. Maar een uitnodiging. Een uitnodiging om weer een laagje conditionering af te pellen. Een uitnodiging om weer een stapje dieper bij mezelf...