Hoezo heb ik nóg meer rust nodig?

• 

• 

• 

Het was moeilijk om dit aan mezelf toe te geven.

Want ik bleef maar tegen mezelf zeggen: maar andere mensen hebben het toch veel drukker? Ik heb al zoveel vrije tijd in vergelijking met anderen. Het kan toch niet zijn dat ik nóg meer rust of vrije tijd nodig heb?

Misschien moet ik gewoon efficiënter zijn met mijn tijd.

Of bewuster genieten van de vrije tijd die ik heb.

Ik kan mijn werk doen terwijl ik aan het wandelen ben. Ik kan mijn werk doen vanuit mijn bed. Ik heb zoveel vrijheid.

Hoezo wil ik dan nog meer?

Ik werk al niet zoveel als andere mensen. Hoezo heb ik dan nog meer nodig?

Er zat bijna iets van schaamte op.

Alsof er een stemmetje in mij zei: ik vertrouw dat verlangen naar nog meer rust en ruimte niet.

Dit is wat het is.

Je zult het hiermee moeten doen.

En het was pas toen ik een keer echt eerlijk begon te kijken naar mijn tijd, dat ik iets begon te zien.

Ja, ik heb mijn werkuren. Mijn sessies.

Maar daarnaast is er nog zoveel wat ik achter de schermen doe. Alles voor sociale media. Aanbod creëren. Voxer-ondersteuning. Dingen uitdenken. Schrijven. Maken. Alles wat er bij het runnen van mijn zaak komt kijken en wat nergens als een sessie in mijn agenda staat.

En daarnaast is er natuurlijk de rest van mijn leven.

En toen ik daar echt naar keek, besefte ik ineens hoeveel tijd er eigenlijk overbleef waarin ik gewoon mezelf kon zijn.

Niet mama.

Niet partner.

Niet mentor.

Maar gewoon Linde.

En dat was eigenlijk heel weinig.

Er was al een tijdje iets dat knaagde.

Ik voelde dat alles weer zwaarder begon te worden. En ik merkte dat ik ook niet meer helemaal de mama was die ik wilde zijn.

Niet dat ik opnieuw voortdurend getriggerd raakte of ontplofte. Zo was het niet.

Er waren ook mooie momenten. Absoluut.

Ik kreeg mijn kinderen meestal wel mee. Er waren geen gigantische ontploffingen. Van buitenaf was er misschien zelfs niet zoveel aan de hand.

Maar het vroeg veel van mij.

Veel bewustzijn. Veel planning. Veel moeite.

Alsof ik het moederschap dat ik wilde ergens in de kantlijn aan het rommelen was.

En toen waren er een paar weken waarin ik alles veel meer losliet.

Niet per se tijdens onze vakantieweken. Maar weken waarin ik heel dicht bij mezelf bleef. Waarin ik veel meer rust nam dan comfortabel voelde. Veel meer ruimte voor mezelf nam dan comfortabel voelde.

En ik merkte dat ik helemaal anders kon opdagen als mama.

Niet alleen dat ik meer geduld had.

Ik kon weer veel meer genieten van de tijd met mijn kinderen.

En niet vanuit mijn hoofd.

Niet: ik moet nu bewust genieten, want dit is quality time en ik wil een aanwezige mama zijn.

Ik voelde het in mijn lichaam.

Ik wás daar gewoon graag.

En blijkbaar was dat zonder woorden ook voor hen voelbaar.

Want er waren minder ruzies.

Ze waren meer broers.

Ze waren er meer voor elkaar.

En het was pas door dát te zien dat ik langzaam iets aan mezelf kon toegeven wat ik daarvoor blijkbaar niet helemaal wilde geloven:

Voor het leven dat ik wil creëren, voor het werk dat ik doe en voor alles wat ik draag, heb ik meer nodig.

Ik heb meer rust nodig.

Meer ontspanning.

Meer ademruimte.

Meer tijd met mezelf.

Meer tijd waarin ik uitsta.

En zelfs dat laatste vind ik confronterend om te beseffen.

Want op een bepaald moment was zelfs zelfzorg weer een soort to-do geworden.

Iets wat ik deed zodat ik daarna weer kon geven.

Zodat ik er weer kon zijn.

Zodat ik weer een goede mama kon zijn. Zodat ik mijn werk kon doen. Zodat ik weer voldoende capaciteit had voor alles en iedereen.

Maar wanneer was ik gewoon… uit?

Wanneer was er tijd die nergens voor hoefde te dienen?

Dat vond ik heel moeilijk om aan mezelf toe te geven.

Omdat ik ergens wel voelde dat ik meer nodig had, maar mijn hoofd daar onmiddellijk achteraan kwam:

Mag dat wel?

Kan dat wel?

Kan ik dat wel vragen?

Kan ik dat überhaupt creëren voor mezelf?

Vraag ik niet te veel?

En ik denk dat het vooral eng is om mijn eigen gevoel daarin te vertrouwen.

Om niet eerst te moeten bewijzen dat ik genoeg werk. Dat ik genoeg draag. Dat ik moe genoeg ben. Dat andere mensen het niet nóg drukker hebben.

Maar gewoon te vertrouwen op wat ik voel.

Ik heb meer nodig.

Meer ruimte. Meer rust. Meer tijd waarin ik gewoon mezelf kan zijn.

En tegelijkertijd voelt dat ongelooflijk verwarrend.

Want ik weet nog niet helemaal hoe dat eruitziet. Of hoe ik dat moet creëren.

Maar vandaag heb ik het wel gedaan.

Voor het eerst een volledige dag voor mezelf.

Ik heb niet gewerkt.

Maar ik heb ook niet “niet gewerkt” terwijl ik ondertussen achter de schermen toch nog bezig was met mijn zaak.

Ik heb gewoon een dag voor mezelf genomen.

En dat voelde ongelooflijk oncomfortabel.

En zalig.

Tegelijk.

En misschien nog het meest confronterende van alles?

Het was diezelfde avond al voelbaar in hoe de avond met mijn kinderen liep.

Misschien hoef ik dus niet te leren hoe ik met minder ruimte toch alles kan blijven dragen.

Misschien mag ik beginnen vertrouwen op het feit dat ik blijkbaar meer ruimte nodig heb dan ik mezelf tot nu toe durfde geven.