Hoe een kakdag plots een ongelofelijk mooie dag werd!

De helft van mijn brein sliep nog.

Mijn maag brulde om ontbijt.

En mijn zoon verkondigde: “Ik ga niet naar school vandaag.”

Ik ademde diep in en uit.

En zag de uitnodiging voor mij.

Dit is zo’n moment dat snel kon escaleren.

Waar ik stress kon ervaren en in een kramp kon schieten.

Waar ik een strijd kon aangaan waar er eigenlijk helemaal geen strijd was.

Maar een uitnodiging.

Een uitnodiging om weer een laagje conditionering af te pellen.

Een uitnodiging om weer een stapje dieper bij mezelf te komen, dichter bij mezelf te komen.

En weer een beetje meer volgens mijn waarden te gaan leven.

Om meer te gaan vertrouwen op mijn zoon, mezelf, het leven.

Dat is exact hoe het hoort te zijn.

Dat kinderen weten wat ze nodig hebben.

En dat school niet was wat hij vandaag nodig had.

Ik wil dat mijn kinderen leren dat ze hun grenzen mogen aangeven en mogen rusten,

ook als ze niet ziek zijn of niet ‘op’ zijn.

Dat ze niet moeten doorgaan tot ze erbij neervallen.

Ik wil dat ze diep verbonden blijven met hun lichaam, hun noden en hun intuïtie.

Dat ze niet leren ontkoppelen en hun grenzen overgaan

of leren doorgaan, zichzelf wegcijferen

om anderen te pleasen,

om geliefd te zijn

of erbij te horen.

Vandaag ging mijn zoon niet naar school.

Hij is niet ‘ziek’,

maar hij had wel echt nood aan een dagje thuis,

bij mama,

een dagje ‘zijn’.

En toch kwamen al die oude stemmen op.

Je bent niet ziek, dus je moet naar school.

Wat gaan de mensen wel niet zeggen.

Maar ik voelde: deze zijn er niet.

En ik wil zijn NEE respecteren.

Ik voelde: er is iets.

Ik weet niet wat, maar er is iets.

En ik vertrouw hem.

Ik vertrouw dat hij weet wat hij nodig heeft.

Ook al had ik een dag vol met plannen en dingen die ik te doen heb

en stemmetjes die zeggen “ik heb hier geen tijd voor,”

ik voelde: dit is de mama die ik wil zijn.

Een mama die er is als haar kinderen haar nodig hebben.

Een mama die werk niet op de eerste plaats zet, maar wel haar gezin.

Een mama die afstemt, die mee buigt

en daardoor net dieper in haar kracht staat.

Dus ik koos bewust om deze uitnodiging aan te nemen.

Maar anders.

Ik koos niet voor hem.

Ik koos niet voor mij.

Ik koos voor ons.

Ik breng broer weg naar school.

Wij ontbijten samen.

We deden samen de vaat in de keuken.

We gingen samen wandelen met de hond.

En keer op keer op keer kreeg ik weer een uitnodiging.

Waarin hij net op schermen wou.

Waarin hij niet mee wou gaan wandelen.

Waarin die oude stemmetjes weer naar boven kwamen van

“Ik heb er allemaal geen tijd voor.”

En ik koos om aanwezig te zijn.

Ik koos om de gesprekken aan te gaan.

Ik koos om op te dagen als de mama, als de partner, als de vrouw die ik wil zijn.

Niet later.

Niet wanneer er meer tijd is.

Niet wanneer er meer steun is.

Ik koos om op te dagen vandaag

als de vrouw, als de moeder, als de partner die ik wil zijn.

Vandaag ging niet vanzelf.

Elke stap was een nieuwe vraag.

Elke stap was een nieuwe uitnodiging.

Er waren zoveel momenten waarin ik anders andere keuzes had gemaakt.

En ik ben zo ongelooflijk fier op mezelf

dat ik keer op keer op keer

de keuze heb gemaakt in lijn met onze waarden,

in lijn met mijn waarden.

Dit gaat niet over perfect,

maar dit gaat wel over personal power.

Ik moet niet perfect zijn

en ik mag gerust het moeilijk hebben.

En ik mag ook mijn waarden heel scherp hebben,

mijn waarden super hard voelen,

mijn waarden volgen

en dat moeilijk vinden

en het toch doen

en het toch kiezen

en die druk voelen in mijn lijf

en vertrouwen dat ik die druk kan dragen.

Bij elke bocht voelde ik een nieuwe uitnodiging.

Bij elke nieuwe uitnodiging voelde ik de druk op mijn borst.

En herinnerde ik mezelf eraan:

Dit is weer een uitnodiging.

Dit is waar groei plaatsvindt.

Ik kan dit.

Dit is wat ik wil.

En ik ademde dieper in.

Vandaag had zo gemakkelijk een kakdag kunnen worden.

Mijn boodschappen die nodig waren.

Mijn kind dat niet naar school wou.

Sessies die gepland stonden.

En ik deed het allemaal zonder stress.

Rustig.

Vanuit verbinding.

En ik ben ongelooflijk fier op mezelf

Ik erken alles wat nodig was om tot hier te komen.

En ik geef mezelf een ongelooflijk applaus.

Omdat ik weet dat niemand anders het gaat doen.

Omdat niemand anders weet wat het gevraagd heeft voor mij.

Vroeger had ik dat applaus extern verwacht,

maar nu geef ik het mezelf.

Omdat enkel ik weet welke uitdagingen ik heb doorgemaakt.

Omdat enkel ik weet welke krachten het heeft gevraagd.

Omdat enkel ik weet van waar ik kom.

En omdat het enkel telt wat ik denk

en niet wat iemand anders denkt.

Omdat de erkenning die ik nodig heb enkel die van mezelf is.

Het Maakt niet uit wat anderen denken,

of anderen dit nu erkennen.

Ik schrijf deze post ook hier voor mij

als ankerpunt, als celebration

En ik weet dat ik niet alleen ben.

Ik weet dat zoveel mama’s alle dagen onzichtbaar werk doen.

Ik weet dat zoveel mama’s alle dagen uitdagingen krijgen

En daar niet voor erkend worden.

En ik wil u uitnodigen, lieve mama:

wacht niet op erkenning

of appreciatie

of applaus van buitenaf.

Zie jezelf.

Ik zie jou.

Ik zie mij.

Ik zie ons allemaal.

En onthoud dat een Kakdag de kracht in zich draagt om een ongelofelijk mooie dag te worden!