Behind The Behavior

Waarom ik doe wat ik doe

(En waarom kijken achter gedrag mijn superpower is)

Er is een reden waarom Behind the Behavior mijn passie is. Waarom ik zo diep geloof in kijken achter gedrag. Waarom Aware Parenting voor mij geen methode is, maar een thuiskomen.

En die reden gaat niet over mijn werk. Die gaat over mij, vroeger. Het meisje dat ik was. Het kind waarvan niemand écht zag wat er in haar omging.

Het brave meisje dat niemand zag

Ik was een braaf kind. Ik luisterde. Ik werkte mee. Ik had goede punten. Ik deed netjes wat er van me verwacht werd, en ik turnde zelfs — ook dat ging goed.

Aan de buitenkant leek alles prima. Maar binnenin…Binnenin was ik bang. Overweldigd. Alleen.

Ik had hoofdpijn en buikpijn. Ik had nachtmerries — zoveel nachtmerries dat ik vaak ’s nachts naast het bed van mijn ouders stond. Ik was doodsbang in het donker. Maar ik vertelde dat niet. Niemand vroeg ernaar.

Alles werd weggewoven onder:

“Het hoort erbij.”

“Het is een fase.”

“Ze is nu eenmaal perfectionistisch.”

Maar perfectionisme is géén karaktertrek .Perfectionisme is een traumarespons. Stress in jonge kinderen is geen normaal onderdeel van opgroeien. En toch werd er nooit verder gekeken. Ik neem dat niemand kwalijk, iedereen deed wat hij/zij kon met wat ze hadden. En ik weet meer nu, dus ik wil meer doen!

Ik had geen privacy nodig. Ik had verbinding nodig.

Op momenten dat ik me terugtrok, dachten volwassenen dat ik “gewoon wat privacy nodig had”. Maar ik had geen privacy nodig. Ik had verbinding nodig. Iemand die me zag. Iemand die vroeg wat ik nodig had. Iemand die niet alleen naar mijn gedrag keek, maar naar mijn binnenkant.

Het circusapje dat aandacht kreeg

Ik herinner me hoe oudere kinderen me op afvalcontainers zetten zodat ik eraf kon springen. Zíj vonden dat grappig.

En ik? Ik was in de war. Enerzijds: “Ooh, aandacht!” Anderzijds: “Ik wil helemaal geen circusaapje zijn.”

Maar ik kon geen nee zeggen. Ik had dat nooit geleerd of gezien.

Zoveel momenten waarvan ik nu weet: Daar had ik gezien kunnen worden, dat was duidelijk, als je weet naar wat te kijken!

Het moment waarop ik dacht: “Nu gaan ze me wel serieus nemen.”

Ik herinner me nog dat ik rond mijn 25ste dacht: “Yes. Ik ben eindelijk dichter bij 30 dan bij 20. Nu gaat het beginnen. Nu gaan mensen me serieus nemen.”

Hoezo moest ik wachten tot ik geen kind meer was? Waarom werd ik als kind niet serieus genomen? Waarom moest ik “groot genoeg” zijn voor mijn gevoelens, gedachten, mening, waarde belangrijk werden?

En zelfs later, toen ik startte met Loving Limits, kwam dezelfde gedachte terug: Wie ben ik om dit te doen? Wie ben ik om ouders te ondersteunen? Wie ben ik om lezingen te geven?

Dat is exact wat er gebeurt wanneer je als kind niet gehoord wordt: Je gelooft dat je er niet toe doet. Dat je nog niet “klaar” bent. Dat je eerst iets moet bewijzen.

Maar er komt geen magisch moment op je achttiende waarop iemand zegt:“Alsjeblieft, hier is jouw certificaat. Nu mag jij kiezen wat je doet, wat je wilt, wat belangrijk is voor jou. Nu mag jij grenzen aangeven en noden invullen. Vanaf nu weet je wie je bent.”

Nee. Dat ontstaat van jongs af aan. In de kleine dingen. In ervaren dat je altijd al evenwaardig was, dat jou noden er altijd toe deden, dat jou nee, jou grens er altijd al toe deed. Jezelf leren kennen is een proces, dat start als kind.

Daarom is Behind the Behavior mijn levenstaak

Kijken achter gedrag. Dat is de kern. Dat is de sleutel. Dat is wat ik met elke vezel van mijn lijf voel.

Niet: Hoe stop ik dit gedrag? Maar: Waarom doet mijn kind dit? Wat denkt het? Wat voelt het? Wat heeft het nodig?

Dat is Aware Parenting. Dat is democratische discipline. Dat is liefdevol begrenzen. Dat is spel als heling. Dat is huilen als ontladen in plaats van iets lastigs.

En voor mij voelt dat niet als werk. Het voelt als missie. Als thuiskomen. Als mijn ziel die zegt: “Dit is wat jij hier komt doen.”

Voor de volgende generatie – én voor kleine ik

Ik wil dat de volgende generatie kinderen niet hoeft te verdwijnen zoals ik ben verdwenen. Dat ze zich niet hoeven afvragen wat er mis is met hen. Maar: “Wat heb ik nodig?”

Ik wil dat ze voelen dat ze ertoe doen. Dat hun gevoelens welkom zijn. Dat hun nee gehoord wordt.

En ik wil dat wij, als ouders, ook gaan zien wat er achter óns gedrag zit. Want elke keer dat ons kind huilt, schreeuwt of niet luistert, raken onze oude kindstukken geraakt. Onze oude verhalen. Onze oude pijn.

Ik herinner nog hoe mijn systeem explodeerde wanneer mijn baby huilde. Het voelde als gevaar. Want dat is wat mijn lijf geleerd had:Gevoelens zijn niet veilig. Gevoelens moeten stoppen.

Net zoals mijn tweejarige die mijn nee niet hoorde —mijn verhaal werd bevestigd: “Mijn nee doet er niet toe.”

Pas toen ik bewuster werd van mijn denken, mijn overtuigingen, mijn noden, kon ik afgestemd reageren.

Daarom heb ik mijn noden- en gevoelenslijst gemaakt. Daarom de mantra’s. Daarom de blogs. Daarom het hele Behind the Behavior-ecosysteem.

Omdat bewust opvoeden niet alleen onze kinderen heelt,maar óók ons.

Dit is waarom ik doe wat ik doe

Ik wil mijn perfectionisme niet doorgeven. Niet mijn angst. Niet mijn druk. Niet mijn overleven.

Ik wil dat mijn kinderen leven. Zich veilig voelen. Zich geliefd voelen. Dromen durven volgen. Zichzelf mogen zijn.

En ik wil dat ook voor mezelf. Voor kleine ik. Voor grote ik.

Dat is waarom ik doe wat ik doe. Daarom bestaat Loving Limits. Daarom bestaat Behind the Behavior. Daarom voelt dit werk als ademhalen.

En als iets hiervan in jou resoneert,als jij ergens voelt:“Ja… dit raakt iets in mij.”

Dan ben je zo welkom in mijn wereld.

Stuur me een berichtje. Ik hoor je graag. Ik zie je graag. En ik kijk met je mee naar wat voor jou de eerste stap mag zijn. De eerste poort naar mijn wereld.

You’re not alone.We can do this together.